Niemieckie Unterhaching, położone na przedmieściach Monachium, to dla polskich inwestorów najważniejszy punkt odniesienia na mapie Europy. Podczas gdy Islandia czy Włochy korzystają z łatwo dostępnej pary wulkanicznej, Unterhaching czerpie energię z głębokich warstw wodonośnych Basenu Molasowego – struktury geologicznej bardzo podobnej do tych występujących w Polsce (np. w niecce szczecińskiej czy łódzkiej). Sukces tego projektu udowodnił, że geotermia głęboka w skałach osadowych jest opłacalna i bezpieczna.
Projekt wystartował z ambitnym planem produkcji prądu w cyklu Kalina, jednak z czasem operatorzy podjęli strategiczną decyzję o przestawieniu się niemal wyłącznie na produkcję ciepła. Okazało się, że bezpośrednie wykorzystanie gorącej wody (ok. 122°C - 130°C) w sieci ciepłowniczej jest znacznie efektywniejsze energetycznie i ekonomicznie niż konwersja na prąd przy tych parametrach. Dziś instalacja zasila tysiące gospodarstw domowych, szkoły, baseny i obiekty przemysłowe, będąc wzorem dla całego regionu Bawarii.
Podstawowe dane projektu:
Odwierty w Unterhaching sięgają głębokości ponad 3,3 kilometra, penetrując warstwy wapieni jurajskich (Malm). Kluczem do wysokiej wydajności (przepływ rzędu 150 l/s) było precyzyjne trafienie w strefy uskoków tektonicznych, które naturalnie zwiększają przepuszczalność skał. Woda jest wydobywana jednym otworem, oddaje ciepło w wymiennikowni i schłodzona wraca drugim otworem do ziemi (system dubletowy), co jest standardem w nowoczesnej inżynierii środowiska.
Inwestycja ta, realizowana przez lokalny samorząd, stała się katalizatorem rozwoju geotermii w całych południowych Niemczech. Pokazała, że przy odpowiednim rozpoznaniu geologicznym można uzyskać parametry, które pozwalają na całkowitą rezygnację z paliw kopalnych w systemach ciepłowniczych średniej wielkości miast. Jest to technologia i skala (zarówno głębokości, jak i mocy), do której dąży m.in. Geotermia Stargard.